Avançar para o conteúdo principal

AS GALIÑAS NEGRAS

Os animais negros

A etnografía sempre foi unha das miñas grandes paixóns: as crenzas populares, a mitoloxía, os tabús, as supersticións... Paréceme interesantísimo saber que hai detrás delas, a que responden, as orixes, se son compartidas con outros pobos, en fin, un mundo apaixonante.
Pois ben, unha cousa que me intriga bastante é o simbolismo que teñen os animais negros na cultura popular galega. A pesar de que a cor negra se relaciona coa morte, co loito e co mal (co escuro e as tebras), non é infrecuente que os animais desa cor gocen dunha boa consideración na cultura popular. Dende pequeno sempre lle oía dicir aos vellos que ter un animal negro na casa era boa cousa. Podía ser un gato negro, un can negro, unha galiña negra, unha vaca negra etc. Tíñanse por unha especie de protectores da casa, que gardaban a casa de influxos externos nocivos. E dos animais negros, as galiñas tiñan unha especial consideración, posto que mesmo se podían utilizar nunha sorte de “rituais” para esconxurar a má sorte.
Lémbrome dunha vez cando era pequeno que unha veciña me contou que cando acabaron de facer a casa, foi vivir para ela coa familia sen reparar no día nin preocuparse por cousa ningunha, simplemente se instalaron na casa nova. Foi a nai a que se decatou de que fora nun martes 13 e a advertiu das consecuencias nefastas que isto traería tanto para a casa como para a familia. Xa se sabe que “en martes, nin te cases nin te embarques”, non era un día propicio para emprender ningunha empresa nova. Entón a nai ordenou que había que solucionar o tema dalgunha maneira. A maneira era matar unha galiña negra e comérena entre todos na casa que acababan de estrear, para esconxurar unha eventual má sorte que podería caír sobre a casa e sobre a familia. E foi así como, con este xantar de galiña negra, solucionaron o problema.

Comentários

Mensagens populares deste blogue

ISTO É GALEGO VIVO!!

É unha marabilla oír falar a xente así de ben, con esa expresividade e esa riqueza lingüística, nese galego tan bonito, neste caso o contraste aínda o fai máis evidente. Cando vin este vídeo á parte de encantarme o ben que falan estes veciños de Morás (Arteixo), tamén me chamaron a atención unhas palabras que nunca oíra, e se fixen este post é precisamente por iso, para chamar a atención sobre elas. Só transcribo o que fala unha veciña, a da viseira, porque é a que di as palabras que me interesa comentar.





«Eu x'ò vin cos pantalóns todos embaixo de todo... qu'el asta... coidadiño trae uns calzoncillos lindísimos... pero 'taba coma cando su madro lo parió, per'eu como había así aghamarzò e monte ó lado e había árbores, pillei un pòlôn, así dunha póla, e púxena no carretillo, qu'eu se vén ó alto del e me bota a man, eu doulle onde lle caíran...»

«E vas sola e se cadra bótache a man... e... non digho nada...»

«El moi ma... moi moi maior non se fai, el é i-alto, así ben es…