Avançar para o conteúdo principal

"O PORCO CELTA"

O caso do porco, que agora lles deu por chamar "celta", retrata moi ben a nosa triste historia, todo o de fóra é mellor có da casa, o noso non vale para nada, o do outro sempre é mellor có meu.
De pequeno sempre oín falar dun porco que algúns inda apreciaban e buscaban nas feiras sen moito éxito. Eu inda vin algún, dicían que era tan longo que case non daba volta no cortello, arqueaba o lombo coma unha aguía, tiña as patas longas, o rabo arrequichado acabado nun guecho de sedas longas, a barriga fonda e afundida nas illargas e o máis importante, tiña unha ourellas descomunais, dicíase que para que un porco fose bo as ourellas tiñan que comer con el no cunco. A este porco ninguén lle chamaba celta, nin nada polo estilo, a xente coñecíao como porco de vara, porco do rabaño, porco centieiro, poco do centeo e tamén como porco santiagués ou de Santiago; debe ser porque a comarca de Santiago foi un dos últimos redutos onde se conservaba antes da "redescuberta". Os dous primeiros nomes fan referencia á tradición de traelos soltos, andaban en rabaños ou varas polas carballeiras, unha tradición que parece que se está a recuperar co mesmo porco. O nome de "porco de vara" tamén se pode entender porque eran longos, tiñan moita vara. O motivo polo que se deixou de criar é porque eran animais de crecemento máis lento, tiñan moito touciño e eran demasiando grandes. A xente prefería criar outras razas máis pequenas, con máis carne, máis freba e en vez de matar un porco grande ó ano, matábanse dous pequenos e aproveitábase máis carne. Todo o mundo empezou a criar porcos xamoneiros e outras razas que daban máis carne en menos tempo.  A economía é a economía, non se andaba con parvadas!!


Este porco ó que se lle chama modernamente "celta" pertence a unha estirpe europea antiga da que no noroeste da Península hai varias razas como o gochu asturcelta ou asturleonés e o porco bísaro portugués. Isto é o que di a páxina dedicada a esta raza: "De acordo com o Recenseamento Geral de Gados no Continente do reino de Portugal (1870), A definição de Bísaro é o nome que se dá nas províncias do centro e Norte do reino ao porco esgalgado pernalto e de orelhas pendentes para distinguir do porco roliço e pernicurto do Alentejo. O apelativo Céltico foi empregado por Sanson para exprimir a antiguidade do porco deste tipo que era o único que existia nos povos célticos da antiga Gália".

Comentários

Mensagens populares deste blogue

ISTO É GALEGO VIVO!!

É unha marabilla oír falar a xente así de ben, con esa expresividade e esa riqueza lingüística, nese galego tan bonito, neste caso o contraste aínda o fai máis evidente. Cando vin este vídeo á parte de encantarme o ben que falan estes veciños de Morás (Arteixo), tamén me chamaron a atención unhas palabras que nunca oíra, e se fixen este post é precisamente por iso, para chamar a atención sobre elas. Só transcribo o que fala unha veciña, a da viseira, porque é a que di as palabras que me interesa comentar.





«Eu x'ò vin cos pantalóns todos embaixo de todo... qu'el asta... coidadiño trae uns calzoncillos lindísimos... pero 'taba coma cando su madro lo parió, per'eu como había así aghamarzò e monte ó lado e había árbores, pillei un pòlôn, así dunha póla, e púxena no carretillo, qu'eu se vén ó alto del e me bota a man, eu doulle onde lle caíran...»

«E vas sola e se cadra bótache a man... e... non digho nada...»

«El moi ma... moi moi maior non se fai, el é i-alto, así ben es…

VOCABULARIO

Se sabedes algunha palabra "rara" ou que consideredes pouco habitual, restrinxida a algunha zona concreta, etc. podedes engadila neste apartado, aprendédenos palabras!!!!